Vandaag zonder gids de stad Chengdu in. Eigenlijk wel eens prettig: de Chinese gidsen blijven vaak een beetje rondhangen al we terug zijn in het hotel, we vermoeden omdat zij een gratis maaltijd krijgen als wij ergens gaan eten. Meestal geen enkel probleem, maar met z'n vijven is ook wel eens leuk. Vooral omdat je dan allerlei dingen kunt gaan bekijken die een gids totaal niet relevant vindt.
In de lobby nog even de blog bijwerken. Daar zit een kanjer van een spin, zo groot als mijn hand, in de hoek van het plafond. Het hotel is klam en mossig, en daar past zo'n spin prima bij. Nog wel even geklaagd bij de reisorganisatie dat dit hotel niet aan onze verwachtingen voldoet.
We gaan eerst naar Remnin Park, waar de Chinezen hun vrije zaterdag doorbrengen met thee, spelletjes en, zoals later blijkt, zang. We hebben weer cash nodig, en na 6 ATMs die mijn pinpas weigeren slaat de wanhoop toe. Gelukkig is de 7de raak. Het blijft een raadsel waarom de ene bank wel, en de andere niet mijn pinpas accepteert.
Op weg naar het People's Park komen we langs een markt. Altijd wat te beleven, zeker op de vlees- en visafdelingen! Pekingeend hangt te wachten op de koper. Ook verse kippen kun je kopen, vraag me niet waarom ze zwarte poten hebben ...
In het Remnin Park is het inderdaad een drukte van belang. In het begin veel kermisattracties, en oma's die met hun kleinkinderen rondlopen. Verderop het theehuis. Als je 1 kop bestelt (1 Euro) kun je onbeperkt bijgieten, dus vooral oude mensen brengen daar hun zaterdag door met kaarten en Mahjong. Wij daarentegen maken van de gelegenheid gebruik om onze oren te laten uitpeuteren. Onder goedkeurende Chinese kreten worden de resultaten getoond aan het publiek. De kerel dacht blijkbaar dat ik doof was, want in plaats van 30 Yuan wilde hij 100 Yuan. Met 50 Yuan weggestuurd (Euro 5). Met schone oren konden we vervolgens de zangkunsten aanhoren die verderop in het park ten gehore werden gebracht. Onverstoorbaar staan er 4 groepen naast elkaar te dansen of te zingen op totaal verschillende muziek, en met versterkers en boxen die zo groot zijn dat ze op een karretje moeten worden verreden.
Op het Tianfu Plein staat het beeld van de Grote Leider. Hij heeft eerst de stadsmuren en oude paleizen laten slopen om er een groot en leeg plein voor in de plaats te maken, en daar staat hij verloren op.
Voor de lunch zoeken we het vegetarische restaurant op van de Wenshu Gang tempel, dit keer gewijd aan de boeddha van de wijsheid. Mooie tempel waar in de vijver reusachtige padden te vinden zijn. De schildpadden zijn het symbool voor een lang leven, die vind je ook overal als stenen beelden terug.
Ook overal offers zoals rijst, op de beelden. Helaas geen lunch voor ons want het vegetarische restaurant is nergens te vinden (Lonely Planet alweer verouderd!). Ook in de straatjes rondom de tempel niets te eten voor gevoelige Hollandse darmen. Wel de schorpioenen, sprinkhanen en duizendpoten gevonden op een saté-prikker, maar niet aangedurfd om te eten. Mitchell is mijn bondgenoot daarin en die heeft darmklachten ...
Uiteindelijk een bakkerij gevonden met koffie en broodjes, lekker Hollands! Mitchell heeft besloten om aan de Chinese vestiging van Pizzahut uit te leggen wat een take-away is. Het lukt hem met behulp van 6 personeelsleden, maar Chinese pizza smaakt toch anders dan Italiaanse!
Het straatje Kuan Xiangzi is weer een van die opgeleukte oude straatjes waar we er nu al zeker 10 van gezien hebben. Vol toeristen en toeristenshops, souvenirs en ook vaak luxe restaurants met wijn en Belgisch bier. Voor de westerse toeristen kan het niet zijn: die zijn op de vingers van één hand te tellen. Het is echt voor de Chinese toeristen die het fantastisch vinden om door zo'n straatje te lopen en poortjes te fotograferen met het jaartal 1999 erop ...
In de metro weer leuke pictogrammen, dit keer over het verbod om te spugen. In Chengdu hoor je geregeld een smerig keelgeschraap. Onze chauffeur draait vervolgens zijn raampje open om een fikse fluim naar buiten te werken.
We eten weer verantwoord en lekker in hetzelfde restaurant als 2 dagen geleden. Chinese etiquette: rennen naar de kassier om de rekening op te eisen. Vandaag stonden ze met z'n drieën te duwen en trekken om de rekening van het gezamenlijke diner te betalen. Gisteren dachten we zelfs dat ze op de vuist zouden gaan. Blijkbaar betekent het gezichtsverlies als je niet de rekening mag betalen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten