Een vroege vlucht is tot daar aan toe maar om 4 uur opstaan blijft onmenselijk. Mitchell heeft zijn dag niet en kleurt langzaam grijs. In het vliegtuig mensen met een meer Tibetaans uiterlijk dan we gewend zijn. We komen aan in Shangri La. Sinds 10 jaar heeft deze stad besloten haar naam te wijzigen van Zhongdian in Shangri La, omdat de stad lijkt op een fictieve stad beschreven in de roman Lost Horizon, door James Hilton in 1933. Hoogte is hier 3.300 m, later stijgen we hoger tot 3.600 m en dat merken we meteen.
Onze gids Maggie is een echte Tibetaanse, en spreekt openlijk over de strijd van de Tibetanen om zich onafhankelijk te maken, niet alleen van China maar ook van hun feodale heerser die Tibet regeerde voor 1957. We gaan naar het Ganden Sumseling klooster, een van de 13 belangrijke klooster van de gele sekte van de boeddhisten. Dit klooster is geheel herbouwd nadat het tijdens de Culturele Revolutie van Mao was vernield. Het ziet er dan ook kleurig en goed onderhouden uit, beetje te weinig echte oude spulletjes misschien. Maggie vertelt veel over het Boeddhisme en intussen lopen de gelovigen om ons heen en steken overal briefjes van 1 of 10 Euro cent in.
De monniken komen trouwens gewoon met hun eigen auto naar het klooster, en bovendien lopen ze allemaal met een smartphone rond. Wij leren inmiddels dat we niet op de rode drempel mogen stappen, dat er een levende Boeddha is, en dat de Dalai Lama weliswaar reist maar er ook een (Petai?) Lama in Tibet verblijft. De namen en rollen van alle goden en godinnen gaan ene oor in, andere oor weer uit ben ik bang ...
Tijd voor de lunch! Het lijkt wel of we deze reis vooral bezig zijn met eten! Dit keer weer nieuwe gerechten, zoals yak-vlees. Lekker, smaak verschilt niet zoveel van koe. In de stad poseert een Tibetaanse man met een witte yak, een groot beest dat de enige witte is in de wijde omtrek. Een fotootje uit de bus is gratis!
In het restaurant blijkt maar weer eens dat de Chinese karakters niet altijd vlekkeloos vertalen naar het Engels: gelukkig zijn er geen aardverschuivingen geweest tijdens de lunch!
's Middags naar het Potatso Nationale Park, het eerste in China. Prachtige uitzichten en een gemakkelijk vlak wandelingetje van 3 of 4 km langs het meer. Maar op 3.500 m lijkt het of mijn benen van lood zijn. Ook begint een dreunend gevoel in mijn hoofd, een lichte vorm van hoogteziekte? Of gewoon te kort geslapen. We slepen ons naar het eindpunt, en chocolade is een goede remedie tegen hoogteziekte. Daar knap ik dus snel weer van op.
De Chinezen lopen hier trouwens rond met zuurstofflessen die je bij de ingang van het park kunt kopen.
Naar de stad om het hotel op te zoeken. Omdat het hotel middenin de oude stad ligt, komen ze de koffers met een elektrisch wagentje halen. Terwijl wij door de straatjes lopen, zien we onze bagage langskomen. Leuk hotel in een huis gebouwd in Tibetaanse stijl, met binnenplaats en poort in de buitenmuur.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten